شبه نظامی

راپل و گره

submilitary — Sat, 01 Aug 2009 18:27:18 GMT

بحث امروز ما در مورد صعود و یا نزول از ارتفاع می باشد و انواع گره هایی که برای انجام کار باید دانست

مهمترین وسایل برای راپل عبارتند از: طناب مخصوص راپل طنابچه هشتی و کارابین

مهم: وسایل بسیاری برای راحت تر کردن امروزه جای گره ها را گرفته است مثل یومار که اغلب در کوهنوردی ها جای کره پروسیک از آن استفاده می شود ولی در نمایشگاه ارتش تکاور ارتش توضیح می داد که هیچ کدام از نیروها در ارتش حق استفاده از وسایل آماتوری که جای گره ها را بگیرد ندارند و همه باید حرفه ای وار از کمترین امکانات بیشترین بهره را ببرند.

طناب مخصوص راپل
قطر طناب غارنوردی نباید کمتر از 9 میلیمتر و بیشتر از 12 میلیمتر باشد، این طنابهای خاصیت کشسانی ندارند و دارای رویه ایی زبر می باشند اصطلاحاً به این طنابها، طنابهای استاتیک گفته می شوند و از 2 قسمت هسته و روکش تشکیل شده اند . علل ساخت این طناب برای غارنوردی در درجه اول ، به علت خاصیت ارتجاعی و کشش زیاد در طنابهای کوهنوردی برای بالا آمدن از این طنابها نیروی مضاعفی نیاز می باشد ولی در طناب غارنوردی این مشکل وجود ندارد. دوم اینکه این طنابهای غارنوردی مقاومت بیشتری در برابر اصطکاک و رطوبت دارند.

نکاتی در مورد مراقبت از طناب راپل

1- اضافه طناب در مقصد باید حلقه شود تا زیر پا لگد مال نشود.
2- از طنابهای زخمی و مشکوک استفاده نگردد.
3- به سوختگی و پیچ خوردگی آنها توجه شود.
4- طناب بعد از هر برنامه باید تمیز و با آب شیرین شستشو داده شود.

کارابین
این وسیله جهت ایجاد اتصالات سریع و مطمئن کاربرد دارد و دارای تنوع بسیار در نوع و جنس می باشد که هر کدام برای مورد خاص استفاده می شود. برای غارنوردی از کارابینهای پیچ دار استفاده می شود. علت استفاده از این نوع کارابین در غارنوردی با توجه به سنگینی آن مقاومت این وسیله در برابر اصطکاک زیاد با لوازم فرود می باشد. از نظر ساختار فیزیکی به دو شکل موازی و بیضی ساخته می شوند که نوع موازی بیشتر در میانیها و تراورس ها استفاده می گردد.

نکته مهم: اگر کارابین شما روی زمین افتاد بدون معطلی آن را به سطل زباله بیندازید!

هشتی

حلقه بزرگ آن را به کارابین انداخته و طناب را از کمر داخل حلقه بزرگ کرده و طناب را روی حلقه کوچک می اندازیم.

نکته مهم : اگر هشتی شما روی زمین افتاد آن را بدون معطلی به سطل زباله بیندازید

چکش

چکش صخری نوردی در حدود 250 تا 300 گرم وزن دارد و دارای یک سر پهن و سنگین تر جهت وارد آوردن ضربه به میخها و رولها می باشد. سر دیگر به شکل مثلثی است که می توان برای شکستن لبه های تیز از این قسمت سود برند یک سوراخ در وسط چکش تعبیه گردیده برای اتصال به بدن و یا اهرم کردن و دارای روکش لاستیکی در دسته می باشد تا فشار ناشی از ضربه به دست منتقل نگردد.

رول و مته رول

به وسیله دستگاه رول پانچ می توان در محل دلخواه یک کارگاه خوب و مطمئن برقرار کنیم. نکته قابل توجه اینکه محل مورد نظر باید دارای پوسیدگی و فرسایش نباشد و می توان با ضربات چکش سطح پوسیده را از بین ببریم. از زدن رول در شکافها و ترکها باید خودداری کرد، این دستگاه از دو قسمت دسته و مته تشکیل شده است.

میخ

میخها جهت برقراری میانی و یا برقراری کارگاه کاربرد فراوانی دارند. البته در غارنوردی به علت کم بودن استحکام سنگها کمتر از میخها استفاده می شود چون معمولا مقاومت میخ بیشتر از خود سنگ بوده و به راحتی سنگ را در فشارهای زیاد فرو می نماید. میخها از جنس فولاد فنر ساخته می شوند و دارای سوراخ هستند و برای شکلهای مختلف انواع گوناگون وجود دارد.

هارنس و صندلی

مجموعه ای به هم پیسوته از تسمه های نایلونی که توسط قلاب و یا دوخت د ر دو تکه بالا تنه و پایین تنه ساخته می شوند، که جهت حفاظت بدن در برابر سقوطهای احتمالی کاربرد دارد و شوک ناشی از سقوط را د ر تمامی بدن پخش می نماید و می توان صعود و فرود مطمئنی را انجام داد. معمولاً باید از سینه و صندلی دو تکه و جدا از هم استفاده نمود و د ر فاصله بین آنها گره پروسیک زده می شود البته در موارد حرفه ای تر و بحث تکاوری و رنجری از طنابچه می توان با زدن کره دوسر طناب به عنوان صندلی استفاده کرد.

کارگاه

تعریف کارگاه:

به مطمئن ترین نقطۀ اتکاء که بیشترین قابلیت تحمل فشار و ضربه را دارد، کارگاه گویند. در ایجاد یک کارگاه باید به این مورد توجه نمود که کارگاه تا حد امکان در جهت و راستا نیروی وارده قرار گیرد.
و فاصله ابزار تشکیل دهنده کارگاه نسبت به هم باید طوری باشد که هر چقدر زاویه مرکز ثقل بلوک کارگاه بالاتر از 90 درجه باشد ، حداکثر فشار و نیرو به ابزارهای دو طرف وارد می شود. ولی برعکس هر چقدر زاویه مرکزی بین دو بازوی مقاوم بلوک کارگاه کوچکتر از 60 درجه باشد نیروی وارده به ابزار کمتر می باشد. تا جایی که در یک زاویه 120 معدل 100% فشار به کارگاه منتقل می شود. و خطر کنده شدن وجود دارد.
و در یک کارگاه با زاویه 30 درجه معادل 50% نیرو به دو طرف بازوها وارد می شود.

انواع کارگاه از لحاظ ساختار :

• طبیعی
• مصنوعی
• مرکب

کارگاه طبیعی :

کارگاهی است که با استفاده از عوارض طبیعی محل فعالیت، برپا می شود. در این کارگاه بسته به نوع مسیر و جهت صعود، از طناب ها یا تسمه های مختلف استفاده می گردد.
در استفاده از کارگاه طبیعی، جهت صعود را در نظر بگیرید. زیرا اکثر کارگاه های طبیعی به خصوص آن هایی که با بستن تسمه یا طنابچه به دور منقار سنگی به وجود می آیند، یک طرفه هستند.

کارگاه مصنوعی :

کارگاهی است که با قرار دادن میخ و یا ابزار دیگر در شکاف سنگ ها ایجاد می گردد. این کارگاه ازلحاظ نقطه اتکا دارای دو نوع اساسی است.

• کارگاه با دو نقطه اتکاء
• کارگاه با سه نقطه اتکاء

توجه :

هر کارگاه مصنوعی حداقل باید دارای دو نقطۀ اتکاء باشد تا در صورت در رفتن و یا شکستن یکی از نقطه ها کل کارگاه حمایت از بین نرود.

کارگاه مصنوعی با دو نقطه اتکاء

در کارگاه باید از کارابین پیچدار استفاده شود.

کارگاه مصنوعی با سه نقطه اتکاء :

اتصال صحیح کارابین ها در کارگاه ها :

کارگاه مرکب (ترکیبی) :

کارگاهی است که با استفاده از عوارض طبیعی و ابزار مصنوعی توأمان برقرار می شود.

کارگاه ها از نظر حالت استقرار در آن به سه دسته تقسیم می شوند:

1. کارگاه راحت: کارگاه بر روی یک سکوی تعبیه شده و حمایت چی می تواند براحتی در آن نشسته یا بایستد.
2. کارگاه نیم راحت: حمایت چی می تواند یک پا یا بخشی از بدن خود را به اطراف کارگاه تکیه بدهد.
3. کارگاه معلق: حمایت چی کاملا در هوا معلق است یا تمام وزن او بر روی کارگاه منتقل شده و جا پایی ندارد.

نکته :
برای اتصال طناب به کارگاه حتما از کارابین پیچ و یا دو کارابین ساده با جهت دهانه بر عکس استفاده نمائید.

کارگاه ها بنا به حالت بکار گیری و نوع تقسیم بر روی نقطه ثقل آن ها نیز به دو دسته دینامیک و استاتیک تقسیم می شوند.

کارگاه دینامیک دارای نقطه ثقل متحرک است.

کارگاه استاتیک دارای نقطه ثقل ثابت است.

انواع گره ها و کاربرد آن ها

گرۀ هشت ساده (Simple Eight) :

هشت یک لا (Figure of Eight) :

اتصال سرطناب حمایت به کارابین و صندلی نفر صعود کننده یا به کارگاه.

هشت دولا:

اتصال سر طناب فرود به کارگاه.

هشت تعقیب (Retraced Figure of Eight) :
اتصال طناب به صندلی و زدن گرۀ هشت در حلقه ای بسته.
بعد از زدن گره باید اندازه آن را تنظیم نمود
بطوریکه گره بخوبی به صندلی بچسبد.

دو سر طناب یک لا (Fisherman) :

اتصال دو سر طناب هم قطر به یکدیگر.
(کمتر مورد کاربرد دارد)

دو سر طناب دولا (Double Fisherman) :

اتصال دو سر طناب به یکدیگر با ضریب اطمینان بیشتر نسبت به گرۀ دو سر طناب یک لا و اتصال دو طناب غیر هم قطر با اختلاف قطری برابر حداکثر یک شماره.

تسمه (Water Knot) :

اتصال دو سر نوار (تسمه)

خود حمایت (Love Hitch , Mastwurf) :

برای ثابت کردن طناب – خودحمایت. این گره در محل کارگاه و بر روی کارابین اجرا می شود.

حمایت (Munter Hitch , Hafmastwurf) :

برای حمایت صعود کننده یا فرود مورد استفاده قرار می گیرد. این گره را در مواقع ضروری می توان با یک گرۀ ضامن قفل نمود.

نحوه قفل نمودن گرۀ حمایت (زدن ضامن) :

پروسیک برای خودحمایت هنگام فرود به کار می رود. خاصیت این گره چفت شدن برای روی طناب است و بنا به همین خاصیت در عملیات بالاکشی

نیز کاربرد دارد.

گره پروسیک (Prusik) :

برای خود حمایت هنگام فرود به کار می رود . خاصیت این گره چفت شدن بر روی طناب است و بنا به همین خاصیت درصعودها و عملیات بالا کشی نیز کاربرد دارد .

گره مشار (Mashar-French Prusik) :

این گره از خانواده گره های چفت شونده است و برای خود حمایت فرود و یا صعود میمونی بکار می رود. این گره دو حالت مختلف دارد و می توان هم با طنابچه هم با تسمه آن را زد:

گره سر دست:

برای اتصال دو رشته طناب هم قطر استفاده می گردد.

گره میکی موس:

برای استفاده در کارگاهها کاربرد دارد.

گره نه:

مانند گره هشت است اما با یک نیم دور اضافه تر و با همان کاربرد که در طناب استاتیک از آن استفاده می شود.

گره پله نردبان :

برای ساختن نردبانهای غارنوردی و صخره نوردی از آن استفاده می شود.

آتشبار MAR-290

submilitary — Mon, 22 Jun 2009 23:55:18 GMT

MAR-290يك نوع سلاح راكتي است كه توسعه ي آن توسط كشور اسرائيل‌[رژيم غاصب صهيونيستي] انجام و در سال 1965 وارد خدمت شده است. سيستم از لانچر و سكوي پرتاب لوله اي چهار واحدي كه بر روي شاسي تانك قرار گرفته و حركت (سمتي و ارتفاعي) آن به شكل هيدروليكي تأمين مي شود ، تشكيل شده است.

موشك گذاري به وسيله ي دستگاه خاصي است كه توسط يك نفر اداره و در فاصله 10 دقيقه انجام مي شود. موتور موشك داراي سوخت جامد بوده و در بخش عقب داراي چهار بال ذوزنقه اي شكل (مخصوص پايداري پرواز ) مي باشد.

سلاح داراي 4 خدمه ( فرمانده ، راننده و دو نفر مخصوص كنترل آتش ) مي باشد در ضمن شاید این آتشبار موفق به نظر آید اما نباید فراموش کرد که عملا در برابر رقبای روسی خود مانند کاتیوشا و TOS-1 متحمل شکست سختی شده است.

مشخصات سلاح :

طول راكت : 4.45 متر
قطر : 29 س.م.
پهناي بال : 57 م.م.
سر جنگي : 320 ك.گ. (HE)
برد : 25 [ك.م]
قطر سكوي لوله اي : 70 س. م.
ميزان چرخش سمتي سكو : 360 درجه
ميزان حركت ارتفاعي سكو : 60 درجه

پاسکاور Boxer

submilitary — Sat, 20 Jun 2009 00:18:18 GMT

اين خودروی زرهي كه به سفارش كشورهاي انگلستان، آلمان و هلند و توسط شركت ARTEC ساخته و توليد مي‌شود در مرحله ي پيش توليد است و تا سال 2010 به خدمت نظاميان اين كشورها درخواهد آمد.

انواع Boxer :

كشور هلند اين خودرو را در انواع آمبولانس، پست فرماندهي، خودروي مهندسي و دونوع باربري سفارش داده است و ارتش آلمان نيز خودروي ويژه ي يگان زرهي، پست فرماندهي و آمبولانس اين خودرو را مورد استفاده قرار خواهد داد.

Boxer در آلمان جايگزين خودروی M113 و در هلند جايگزين خودروهای زرهي ypr و M577 خواهدشد. اين خودرو 8×8 ، داراي ظرفيت باربري 8 تٌن و ظرفيت دروني بيش از 14 متر معكب است. اين خودرو را مي‌توان در عمليات امداد رساني ويژهي مناطق پرتراكم و پررفت آمد نيز به كار گرفت.

طرح خودرو :

خودروی زرهی Boxer براساس يك ساختار مدولي طراحي شده تا حداكثر انعطاف پذيري براي كاركردهاي چند منظوره را داشته باشد. تمام قطعات و اجزاي آن در سطح استانداردهاي صنعتي مي‌باشد. بدين ترتيب كه انواع اتاقك‌هاي مورد نياز از جمله اتاقك ويژه ي قرارگاه، يگان پزشكي و مراكز لجستيكي را مي‌توان برروي پايه ي ثابت خودرو نصب نمود. پايه ي ثابت خودرو داراي سقف سه لايه مي‌باشد و به لحاظ ايمني بسيار مقاوم است. همچنين انواع اتاقك‌ها را، كه قابل حمل توسط هواپيما نيز هستند، مي‌توان دركمتر از يك ساعت تعويض نمود.

سيستم جنگ افزاري :

سيستم جنگ افزاري خودرو را نيز مي‌توان دركمتر از يك ساعت و برحسب كاركرد مورد نظر Boxer تغيير دارد. نمونه ‌هاي آلماني مجهز به اسلحه ي krauss-Mafei مدل 1530 مي‌باشند كه به يك نارنجك انداز اتوماتيك 40 ميلي متري نيز مجهز شده اند همچنين Boxer هاي آلماني به يك ايستگاه تسليحاتي كنترل از راه دور، ساخت شركت Thales ، مجهز شده‌اند كه اين سيستم شامل يك دوربين تصوير بردار حرارتي نسل سوم Albatros است. وجود يك مسلسل 7/12 ميلي‌متري در اين نقليه‌ها، از ديگر مزاياي Boxer آلماني است.

ويژگي حفاظتي :

بدنه ي خودرو از فولاد بسيار مقاوم ساخته شده است. سلاح‌ها بين بدنه ي اصلي و روكش‌فولادي جاسازي شده‌اند و در نمونه‌هاي اخير براي ايجاد امنيت بيشتر درمقابل بمب‌هاي كوچك، تركيبي از نوعي سراميك‌ خاص براي ساخت محفظه ي قرارگرفتن سلاح‌ها مورد استفاده قرار مي‌گيرد. ساختمان مدولي(قطعه‌اي) اين نقليه ، موجب تعويض سريع و آسان قطعات آن و آماده كردن اين نقليه براي كاربرهاي مورد نظر شده است. همچنين وجود يك رادار حرارتي درجلوي وسیله موجب شده تا توانايي كنترل موانع و هدف‌هاي پيش رو را داشته باشد.

تحرك :

Boxer مجهز به موتورMTu با 530 كيلووات قدرت و سيستم انتقال نيروي اتوماتيك Allison مي‌باشد. محرك(انتقال دهندهي نيرو) 8 چرخ اين خودرو كه درتمام جهات و مستقل از دستگاه‌ تعليق و سيستم مركزي تنظيم باد تايرها عمل مي‌كند موجب شده تا Boxer بتواند تحرك و سرعت فوق العاده‌اي در تمام انواع بسترها داشته باشد بطوريكه اين خودرو قادر است تا 1000 كيلومتر، در تمام انواع مدلهاي كاربردي آن، مقاومت داشته باشد و اين ويژگي در مقايسه با نقليه‌هاي زرهي مشابه برتري چشمگيري به آن بخشيده است.

تاریخچه نیروی دریایی ارتش ایران

submilitary — Fri, 01 May 2009 00:50:18 GMT

تاريخچه نيروي دريايي ارتش ايران
در سال 1302 هجري شمسي، نيروي دريايي ايران به طور رسمي مجدداً تاسيس گرديد دانشجوياني در سال 1306 جهت تحصيل علوم دريايي به ايتاليا اعزام گرديدند و چند فروند ناو جهت ساخت به ايتاليا سفارش گرديد. در سال 1311 ناوهاي اول ببر، پلنگ، سيمرغ و كركس تحت فرماندهي ناخدا بايندر از طريق كانال سوئز، درياي سرخ، اقيانوس هند و درياي عمان عازم خليج فارس شدند ودر 14 آبان 1311 در بوشهر لنگر انداختند و با خريد يك حوض شناور 6000 تني جهت تعميرات زيرآبي و ايجاد آموزشگاه درجه داري و پايگاه‌هاي دريايي، نيروي دريايي يگان‌هاي خود را در درياي مازندران توسعه داد.
تا قبل از جنگ دوم جهاني، نيروي دريايي در شمال داراي تعميرگاه و ناوچه‌هاي بابلسر، سفيدرود، گرگان، نهنگ، رامسر، نوشهر و شهسوار و قايق‌هاي كوچك آتش نشاني بود ودر جنوب داراي ستاد فرماندهي، آموزشگاه مهناوي، كشتي يدك بر، حوض شناور، تعميرگاه ثابت و متحرك، دو فروند نفت كش، بنگاه فانوس‌هاي دريايي، مركز تداركات بنادر و اداره بندري بندر شاهپور سابق و ناوهاي ببر، پلنگ، شهباز، سيمرغ، كركس، شاهرخ، دو گروهان نيروي آبخاكي، ناوچه‌هاي شاهين، چلچله، كارون، كهف و ناوچه‌هاي راهنما و ناوچه‌هاي شماره 1 الي 10 بود.
در سوم شهريور 1320 در يورش متفقين به ايران، نيروي دريايي مقاومت قهرمانانه‌اي ازخود نشان داد كه منجر به غرق شدن ناوهاي ببر و پلنگ وتعدادي از ناوچه‌ها وشهادت دريابان بايندر فرمانده نيروي دريايي و 600 نفر از افسران، درجه داران و ناويان گرديد.
در سال 1325 بعد از جنگ جهاني دوم و ملاقات سران متفقين در تهران و شناسايي ايران به عنوان پل پيروزي، دو فروند ناو به منظور غرامت ببر و پلنگ به ايران داده شد ونيروي دريايي ايران با داشتن ناوهاي شاهرخ، شهباز، سيمرغ، كركس و چند فروند يدك كش به همراه باقي مانده كاركنان مجدداً پا گرفت. با افزايش درآمدهاي نفتي ايران و عضو شدن ايران در پيمان سنتور، پاسداري از خليج فارس و درياي عمان وشمال اقيانوس هند به ايران سپرده شد. نيروي دريايي به سرعت توسعه يافت و دانشجويان دريايي به اقصي نقاط دنيا اعزام گرديدند.
در دهه هاي 40 و 50 نيروي دريايي ايران داراي سه فروند ناوشكن سنگين موشك انداز، هوادريا متشكل از بالگردهاي ضد سطحي، ضد زير دريايي، مين روب و هواناوهاي پيشرفته، ناوهاي مين روب، دوازده فروند ناوچه موشك انداز، ناوگان عظيم آبخاكي و لجستيكي و پايگاه‌هاي عمده در بندرعباس، بوشهر، خارك، چابهار و خرمشهر شده و به تشكيل يگان‌هاي تفنگدار و تكاور دريايي اقدام و مراكز آموزشي در سواحل درياي مازندران ايجاد و بزرگترين مركز كارخانجات و تعميرات كشتي با حوض‌هاي خشك وشناور در بندر عباس ايجاد گرديد.
نيروي دريايي ايران پس از انقلاب اسلامي

با پيروزي انقلاب اسلامي در 22 بهمن 1357،

تحول عظيمي در نيروي دريايي ايجاد و در راستاي خود كفايي آموزشي،

اعزام دانشجو به صورت همگاني به خارج از كشور متوقف و دانشگاه علوم دريايي امام خميني(ره) با چهار دانشكده ناوبري و فرماندهي كشتي،

مهندسي برق و الكترونيك و مخابرات دريايي،

مهندسي مكانيك دريايي و رشته مديرت و كميسر دريايي تاسيس گرديد.

مراكز آموزش‌هاي تخصصي در انزلي و رشت توسعه يافتند و دانشكده فرماندهي و ستاد نيروي درياي پا گرفت.

با شروع جنگ تحميلي،‌

نيروي دريايي ارتش جمهوري اسلامي ايران هرگز در مقابل تهاجم نيروهاي عراق غافلگير نگرديد

بلكه در هفتم آذر ماه 1359 با عمليات بزرگ شناور رزمي عراق و انهدام سكوهاي نفتي البكر و الاميه و محاصره كامل دريايي بنادر بصره،

فاو و ام القصر و محروم نمودن كامل و تا پايان جنگ به نبرد با هواپيما و بالگردهاي دشمن در دريا پرداخت و در مدت هشت سال جنگ تحميلي،

نيروي دريايي ده هزار فروند كشتي تجاري را به بنادر ايران اسكورت نمود كه در اين بين تنها چند صد فروند آن‌ها مورد اصابت موشك‌هاي هواپيماي دشمن قرار گرفتند كه كارنامه بسيار درخشاني در جنگ‌هاي دريايي قلمداد مي‌گردد و از سويي امنيت خطوط مواصلات دريايي خليج فارس،

درياي عمان و شمال اقيانوس هند را همواره برقرار نمود.

در 29 فروردين 1367،

ناوگان نيروي دريايي جمهوري اسلامي ايران در نبردي نابرابر با نيروهاي دريايي و هوايي آمريكا در خليج فارس شركت نمود كه هر چند به غرق شدن ناوشكن سهند و ناوچه جوشن انجاميد ولي ضرباتي كه نيروي دريايي آمريكا متحمل گرديد

(از جمله اصابت مين به ناوشكن ساموئل بي رابرتز،

غرق شدن يك فروند كشتي لجستيكي و سرنگوني يك فروند بالگرد آمريكايي)

در نبردهاي منطقه‌اي كم سابقه بوده است.

تاريخچه نيروي هوايي ارتش ایران

submilitary — Thu, 09 Apr 2009 00:20:18 GMT

نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران در بستر تاريخ
در آخرين روزهاي حكومت شاهان قاجار، نيروهاي مسلح ايران از چهار يكان نظامي تحت فرمان خارجي ها و مجزا تشكيل شده بودند. چندين واحد از نيروهاي عشاير و محلي هم وجود داشت كه در مواقع اضطراري به كمك، فراخوانده مي شدند، اما آن طور كه بايد اعتماد واطميناني به آنان
نمي شد، چون در غالب موارد، نيروهاي عشاير و محلي با تلاشهاي مركزيت بخشي
دولت،مخالفت مي كردند، چون گمان بر اين بود كه تهران زير نفوذ نيروهاي بيگانه قرار دارد.
«وجود فرماندهان خارجي در بين سپاهيان ايراني به اين نگراني هاي مذهبي و قبيله اي
مي افزود. شايد موثرترين واحد نظامي دولتي «بريگاد قزاق» با 5 هزار نفر از كاركنان وفادار خوب آموزش ديده ومنظم بود كه در سال 1258 ايجاد شده بود و تحت فرمان افسران روسي قرار داشت.»(1) فكر ايجاد ارتش واحد و تحت فرماندهي يك شخص، براي جلوگيري از ادعاهاي جدايي طلبانه و استقلال جويي قومها ي گوناگون و براي پاسخ گويي به تمايل
نخبگان كه خواستار ايجاد يك دولت ملي تام الاختيار بودند، تقويت شد.
«اين ايده با پافشاري انگليسي ها كه مايل بودند، دولتهاي
آينده ايران وجود تفنگداران جنوب را بپذيرند، گسترش يافت.
در واقع از ابتداي قرن بيستم، دولت انگليس خواستار تشكيل ارتش واحد در ايران بود.
علت اصلي علاقه آنها نيز اين بود كه روسيه در آن هنگام از نظارت مستقيم بر تيپ قزاق دست برداشته بود و قزاق ها فقط به دولت تهران وابسته بودند.»(2)
كه اجراي اين پيشنهاد به عهده رضا خان گذاشته شد كه در
اسفند ماه 1299 رضا خان و سيدضياء الدين طباطبايي به همراه حدود 2500 نفر قزاق ايراني وارد پايتخت شدند. در ظرف يك هفته، طباطبايي دولت جديدي تشكيل داد و رضاخان را به
رياست ارتش منتصب كرد.
سردار سپه دراقدام هاي بعدي خود در دي ماه 1300 با انتشار فرمان عمومي شماره يك
ارتش، نام «قزاق»را از تاريخ ارتش ايران براي هميشه پاك كرد و براي سپاه ايران نام
«قشون»را برگزيد...
اوكه از مزيت كاربرد هواپيما براي سركوب عشاير و براي برقراري ارتباطات سريع و امن در كشور بزرگي مثل ايران آگاهي پيدا كرده بود، اقدام هاي بعدي خود را در خصوص تحول در ارتش نوين ايران، دست به تجديد قواي دريايي ارتش و تشكيل نيروي هوايي زد و به اين ترتيب در شعبه «تنسيقات» از دايره عمليات، دفتري هم به نام دفتر هواپيمايي پيش بيني شد و براي نخستين بار، اسم هواپيمايي جزو ساير سازمانها ارتش ايران شد، هر چند دفتر مزبور در آن موقع به جز يك رئيس و يك نويسنده، عضو ديگري نداشت ودر ابتدا، هواپيماي هم در بين نبود. به هر حال همين دفتر، هسته مركزي «هواپيمايي نظامي ايران» را تشكيل داد.
«پس از تأسيس «دفتر هواپيمايي»در دايره عمليات اركان حزب كل قشون، براي بررسي ايجاد هواپيمايي نظامي در ايران، خريد يك فروند هواپيماي «يونكرس اف-13 از شركت يونكرس خريداري شد و اين هواپيما در نخستين فرودگاه كشور يعني «قلعه مرغي» استقرار يافت.
«پس از به خدمت گرفتن اين هواپيما تلاشهاي وسيعي براي خريد هواپيماهاي بيشتر آغاز شد ودر سال 1302 علاوه بر خريد دو فروند هواپيماي «يونكرس-اف-13 ويونكرس آ-20»، توسط اهلي گيلان ومازندران، چهار هواپيماي ديگر(يك فروند دوهاويلاند-4، يك فروند دوهاويلاند9آ و دو فروند آورو) از روسيه به تهران رسيدند.»(3)
در خرداد 1302 اولين دسته از افسران ايراني در رسته هاي مختلف ارتش، انتخاب و براي تكميل تحصيلات نظامي به كشور فرانسه اعزام شدند كه يك افسر هم به نام
سرهنگ احمدخان نخجوان از تيپ گارد پياده نيز جزو اين دسته براي تحصيل در رشته هواپيمايي و فرا گرفتن فن خلباني اعزام شده بود.
تا خرداد 1303 با وجود اين كه هواپيمايي قشون ايران داراي تعدادي هواپيما بود، ولي به علت نبود كاركنان متخصص، اداره اين سازمان به طور مستقيم به وسيله اركان حزب كل قشون و از طريق دفتر هواپيماي مربوطه انجام مي گرفت. «در تاريخ 11 خرداد1303 به موجب حكم قشوني شماره 212، براي اولين بار فرمان تأسيس صنف «هواپيمايي كل قشون»
به عنوان يك سازمان مشخص از طرف رضاخان صادر شد و پس از ورود
سرهنگ احمد نخجوان به ايران، كه از قبل، طبق فرمان رضاخان به رياست آن منصوب شده
بود، تغييراتي را پيشنهاد داد كه مورد تصويب قرار گرفت. سازمان جديد كه در واقع نخستين سازماني به شمار مي رود كه تحت عنوان «اداره هواپيمايي كل قشون دولت ايران » تشكيل و براي اولين بار به عنوان يكي از اداره هاي مستقل تابع اركان حزب كل قشون محسوب شده است.(4)
بين سالهاي 1302 تا سال 1304، پنج فروند هواپيما از روسيه وهفت فروند هواپيما از فرانسه خريداري شد، كه هر يك از اين دو كشور فروشنده تلاش مي كرد زودتر هواپيماي خريداري شده را به تهران برسانند. سه نفر خلبان ايراني كه تازه از مدرسه هوانوردي
روسيه، فارغ التحصيل شده بودند، پرواز با سه فروند از پنج فروند هواپيماهاي خريداري شده از آن كشور را بر عهده گرفتند.
«روز 6 بهمن 1304 سه فروند هواپيماي «دوهاويلاند-9آ» روسي تا بادكوبه در صندوقهاي حمل و در اين شهر آماده پرواز شدند. يكي از اين هواپيماها هنگام برخاستن از فرودگاه بادكوبه دچار سانحه شد و بعدها با كشتي به ايران حمل شد، از دو فروند هواپيما ديگر كه سالم وارد آسمان كشور شدند فقط يك فروند به خلباني عيسي اشتوداخ، سالم در قزوين فرود آمد.
«در قزوين هم با بارش برف، مدتها اين هواپيما در اين شهر زمين گير شد و نتوانست خود را به موقع به تهران برساند. هفت فروند هواپيماي فرانسوي هم كه قرار بود با خلبانان فرانسوي از بوشهر پرواز كنند و هر چه زودتر خود را به تهران برسانند سرنوشتي بهتر از هواپيماهاي روسي نداشتند.»(5)
سرانجام با ورود افسران ديگري كه براي فراگرفتن آموزشهاي هواپيمايي به روسيه
رفته بودند، سازمان هواپيمايي در سال 1305 عبارت از دو قسمت صفي وفني با بيست فروند هواپيما شكل گرفت :
1- برگه، سه فروند
2- دوهاويلاند4 و9، شش فروند
3- يونكرس، پنج فروند
4- اسپاد، دو فروند
5- پوتز، دو فروند
6- اورو، دو فروند
اين هواپيماها شماره هاي مخصوص داشتند و با به نام هاي مختلف :
عقاب، تيهو، كركس، شاهين، هما، قرقي، كبك و بلبل نيز خوانده مي شدند.
در سال 1306 آن دسته از دانشجوياني كه براي فراگرفتن آموزشهاي هواپيمايي به فرانسه رفته بودند نيز به ايران بازگشتند وچند هواپيماي ديگر هم به جمع هواپيماهاي پيشين افزوده شد و سازمان هواپيمايي، با سي وسه هواپيما به صورت زير درآمد:
گردان يكم : شامل هفت فروند هواپيما دوهاويلاند9
گردان دوم : شامل دو فروند هواپيماي دوهاويلاند وچهار فروند هواپيماي يونكرس
گردان آموزشي : شامل يازده فروند هواپيماي برگه، اورو، اسپاد و پوتز
«در سال 1307 دسته دوم و سوم محصلان از فرانسه بازگشتند و چون كادر افسري هوايي سروساماني گرفته بود، به طور رسمي اداره اي به نام اداره هواپيمايي در قلعه مرغي تشكيل يافت و از اين پس به توسعه سازمان هواپيمايي توجه بيشتري شد و دانشجويان به آموزشگاههاي خلباني و فني كشورهاي روسيه و فرانسه فرستاده شدند.»
پس از آن ماموران سياسي ايران با دولتهاي انگليس و آمريكا وارد گفت وگو شدند و
رفته رفته ساير كشورهاي توليد كننده هواپيما، نيز پيشنهادهايي را براي فروش هواپيما به ايران دادند. «دولت وقت ايران نيز تصميم گرفت براي انتخاب بهترين نوع هواپيما، مسابقه اي در ميان فروشندگان ترتيب دهد وقرار شد، اين مسابقه در مهرماه 1309 با شركت خلبانان انگليسي، فرانسوي، ايتاليايي، آمريكايي، چكسلواكي، روسي ولهستاني انجام بگيرد. اين مسابقه در همان سال انجام گرفت ولي تنها هواپيماهاي فرانسوي و آلماني در آن شركت كردند و در نتيجه در سال بعد 10 فروند هواپيما از روسيه وتعدادي هواپيماي يونكرس از آلمان
خريداري شد.»(6)
افزايش حجم پروازها و تنوع هواپيماهاي مختلف، اجراي امور و تعمير و نگهداري در
ساعت هايي غير از ساعت پرواز و سرانجام برگشت دير وقت هواپيماها از
ماموريتهاي دور، بر لزوم توجه به فرودگاهها و اجراي وظايف تحت
نظر مسئولين آموزش ديده و آشنا به مسائل پروازي تاكيد شد.
آن زمان بود، فرماندهان اين فرودگاه را به فكر چاره جويي افتادند .به همين
منظور در آذر ماه 1309 براي اولين بار درتاريخ هواپيمايي
ايران، يك نفر از افسران، به عنوان «صاحب منصب مسئول فرودگاه» با وظايف
مشخص ومدون تعيين شد.
«بر مبناي حكم صادره كنترل كليه امور فرودگاه قلعه مرغي، از لحاظ اجراي مقررات ايمني پرواز تعيين خط حركت، خط نشستن طيارات، تعيين سمت گردش پس از برخاستن و هنگام نشستن وگزارش تخلفات پروازي، به عهده صاحب منصب گذاشته شده بود اين صاحب منصب مانند نگهبان به صورت هفتگي تعيين و ابلاغ مي شد. بر مبناي شرح وظايف تعيين شده، اداره كليه امور فرودگاه و برج مراقبت عملاً به عهده اين صاحب منصب گذاشته شده بود.»(7)
در مهرماه سال 1310، آموزشگاه خلباني در مهرآباد تأسيس و براي اولين بار 19 نفر داوطلب غير نظامي، يك افسر به سر هنر آموزگاري، با استادي يك خلبان سوئدي مشغول فرا گرفتن
فن خلباني شدند. همزمان با تشكيل آموزشگاه خلباني، به منظور تربيت مكانيسين هواپيما، آموزشگاه فني نيز در دوشان تپه تأسيس شد.
«در سير تحول اين سازمان، به موجب حكم عمومي قشوني (ماده يك نمره 1444)، عنوان «اداره هواپيمايي كل قشون ايران » از تاريخ 1311 به «قواي هوايي» تبديل شد.»(8) به اين ترتيب در اين سال سازمان منظم هواپيماي ايران تشكيل شد و اين سازمان عبارت بود از :
يگ گروه آموزشي
يك گردان شكاري
يك گردان بمباران و اكتشافي
در طرح جديد، اركان حرب هوايي، از نيروي زميني جدا شد و در حقيقت سازمان مستقل هواپيمايي مركب از يك هنگ و فرماندهي و يك ستاد هنگ، شامل سه ركن و يك دفتر ستاد به وجود آمد و اين نخستين ستاد هوايي بود كه به رياست سرگرد «نورد كيست» سوئدي تشكيل
مي شد.كمي بعد يعني اواخر همان سال در سازمان هواپيمايي باز تغييراتي به شرح زير
به وجود آمد :
«الف- فرماندهي و ستاد فرماندهي: شامل سه ركن و به انضمام دواير سررشته داري، دارايي، بهداري، موتوري ويك دانشكده ديده باني، يك آموزشگاه خلباني، يك آموزشگاه فني و يك كارخانه هواپيما سازي نيز پيش بيني شد.
ب- واحدهاي هوايي شامل پنج هنگ :
- هنگ يكم، در قلعه مرغي شامل يك گردان شكاري از هواپيماهاي فيوري و دوگردان اطلاعاتي از هواپيماهاي اداكس.
- هنگ دوم، در اهواز
- هنگ سوم، در مشهد
- هنگ چهارم، در تبريز
- هنگ پنجم، در مهرآباد
تهران در سال 1312 براي بي نيازي از خريد هواپيماهاي خارجي و يا حداقل براي كاستن هزينه خريد آنها، اقدام به تأسيس كارخانه هاي هواپيماسازي شد و به همين منظور براي خريد ماشين و لوازم كارخانه، به كشورهاي اروپايي؛ آلمان و انگلستان مثل شركت پرات وويتني، سفارشهاي داده شد و اين ماشينها و لوازم در سال 1314 به ايران رسيد و در دوشان تپه نصب شد. اين كارخانه با نام كارخانه هاي هواپيماسازي شهباز مشغول كار شد و علاوه بر تعمير هاي اساسي، با استفاده از قطعات و مواد اوليه مورد لزوم، شروع به ساخت هواپيما كرد. در اول مرداد 1317، نخستين هواپيماهاي ساخت اين كارخانه به پرواز درآمد و تا سال 1318 توانست 30 هواپيماي مشقي و10 فروند هواپيماي جنگي ساخته شد. ولي از اين سال به بعد به علت بروز جنگ جهاني و نرسيدن مواد اوليه و قطعات لازم از خارج و سرانجام سرايت جنگ جهاني دوم به ايران، برنامه ساخت هواپيما، متوقف شد.(9) البته برنامه اي كه براي اين كارخانه تنظيم شده بود، مي بايست تا سال 1320، تعداد 120 هواپيماي آموزشي و20 فروند جنگي ساخته مي شد.
در اسفند ماه سال 1314 چند فروند هواپيما از انواع اداكس پكازوس و تايگرموس به مشهد فرستاده شد و هنگ هوايي مشهد از آغاز سال 1315 به طور رسمي آغاز به كار كرد و در واقعه 20 شهريور منحل شد.
«در اسفند 1315 چند هواپيما از انواع تايگرموس و اداكس هورنت براي تشكيل هنگ هوايي اهواز به آن شهر فرستاده شد و مثل ديگر هنگهاي هوايي تا شهريور 1320 داير بود.
در سال 1319 چند فروند هواپيماي اكسفورد از انگلستان خريداري شد و هنگ بمباران در دوشان تپه تهران تشكيل شد كه اين هنگ مركب از دو گردان و يك گروه ارتباط بود:
گردان اول با هوپيماهاي اكسفورد
گردان دوم با هواپيماهاي هايند
گروه ارتباط با هواپيماهاي تايگرموس
به اين ترتيب نيروي هوايي تا شهريور 1320 ، داراي 383 هواپيما حاضر به خدمت بود.(10)
در سال 1320 با سرايت آتش جنگ جهاني دوم به ايران، واحدهاي هوايي، دچار خسارت فروان شدند وخلاصه اين كه از سوم شهريور 1320 تا چهاردهم خرداد 1325 در واقع دوره ركود و انحطاط در تاريخ نيروي هوايي به شمار مي رود .
پس از اين تاريخ با روي كار آمدن محمدرضا پهلوي، توجه به نيروي هوايي از اهميتي خاصي برخوردار شد. «آمريكا در سال 1326 با هدف جلوگيري از دسترسي شوروي به منابع نفتي ايران و اقيانوس هند از طريق خيج فارس، با واگذاري اعتبار 51 ميليون دلاري براي خريد تسهيلات به حكومت ايران در عرض سه سال نيروي هوايي ايران قدرت جنگي خود را 5 برابر كرد و در پي آن هواپيماهاي اف-47 (تاندربلت)وهواپيما هاي باربري (داگلاس) خريداري شد.
برنامه گسترده اي براي آموزش خلبانان آغاز شد و نخستين گروه افسران نيروي هوايي در سال 1327 براي گذراندن دوره هاي آموزشي ويژه به آمريكا اعزام شدند.
مدت كوتاهي پس از آن، نيروي هوايي ايران دانشكده آموزش هوايي افسران ارشد و يك دانشكده براي درجه داران را تاسيس كرد.» (11) و در سال 1329 نام نيروي هوايي را به ستاد نيروي شاهنشاهي تغيير دادند.
با پيوستن ايران به پيمان بغداد در سال 1334، برنامه هاي نوسازي ارتش در رأس قرار گرفت و نخستين هواپيماي جت جنگنده كه مدتها پيش توسط شاه سفارش داده شده بود از جمله 24 فروند هواپيماي آموزشي وگشت زني وحدود 75 جنگنده وبمب افكن-اف-84 (تاندرجت) به ايران تحويل داده شدند. اما اين هواپيماها به اندازه اي كه شاه آرزو مي كرد پيشرفته نبودند.
در سال 1347 باورود هواپيماهاي شكاري فانتوم (اف-4) به ايران و متعاقب
آن هواپيماهاي(اف-5) توان نيروي هوايي افزايش يافت.
در سال 1350، نيكسون در راه بازگشت از مسكو با شاه ايران ديدار كرد و شاه در اين ملاقات با تاكيد گفت: «هواپيماهاي ميگ-25 روسي برفراز خاك ايران ديده شدند. ما بايد به مجهزترين و جديدترين جنگنده ها را براي رويارويي احتمالي با تهديد كمونيست شوروي در اختيار داشته باشيم.
نيكسون هم موافقت كرد كه در هر نوع جنگ افزار متعارف كه شاه مي خواهد به ايران بفروشد و هرتعداد كارشناس فني آمريكايي كه لازم مي داند، در استخدام خود درآورد و از بين جديدترين نسل جنگنده هاي آمريكايي، تام كت يا عقاب را انتخاب كند.»(12)
به اين ترتيب هواپيماهاي بويينگ 707، 727، 747، پي-3- اف و هواپيماي رهگير اف-14 وارد خدمت نيروي هوايي شدند وكيفيت نيروي هوايي يكي از پيشرفته ترين نيروي هوايي جهان شد.
«با گسترش يافتن دامنه انقلاب اسلامي در سال 1357، گروهاي متشكل از هزاران افسر،
همافرو درجه دار در روز 30 دي با راهپيمايي در پايگاههاي بندرعباس، شاهرخي و وحدتي با جنبش ملت ايران اعلام همبستگي كردند.»(13)
گروهي از نظاميان درباره وفاداري به سوگندي كه ياد كرده بودند. خواستار روشن شدن سوگند خود شدند، امام خميني (ره) در پاسخ، چنين فتوا دادند : «قسم براي حفظ قدرت طاغوتي صحيح نيست و مخالفت با آن واجب است. كساني كه اين نحو قسم خورده اند بر خلاف آن عمل كنند.»(14)
«با صدور فتواي امام خميني (ره) راهپيمايي به اكثر پايگاههاي هوايي كشيده شد و پس از بيعت تعدادي زيادي از كاركنان اين نيرو در 19 بهمن 1357 با رهبر كبير انقلاب، تمام آرزوهاي پس مانده هاي رژيم شاه بر باد رفت و سه روز بعد، انقلاب اسلامي ايران به پيروزي رسيد. كه پس از آن روز 19 بهمن به نام روز نيروي هوايي ارتش جمهوري ايران نام گذاري شد. با حمله ارتش عراق به خاك مقدس جمهوري اسلامي ايران، نيروي هوايي كه پس از پيروزي انقلاب اسلامي دستخوش تحولاتي، در راستاي بازسازي وساماندهي نوين شده بود، عملاً درگير نبردي شد كه با وجود محدوديت هاي عملياتي، «خلبانان اين نيرو، تنها به فاصله 2 ساعت، پس از اولين حمله هوايي دشمن، در بعد از ظهر 31 شهريور 1359، دو پايگاه مهم هوايي عراق به نام هاي الرشيد وشعيبيه را آماج حمله هاي كوبنده خود قرار دادند و روز بعد، اول مهرماه با به پرواز درآوردن 140 فروند هواپيماي جنگنده به مراكز نظامي و پايگاههاي عراق، حمله كردند كه
بر اثر اين اقدام، بخش قابل توجهي از هواپيماها و ديگر تجهيزات دفاع هوايي
‌عراق، منهدم شد.»(15)
اين نيرو در طول 8 سال دفاع مقدس با نبردهاي غرور آفرين خود، با فراري دادن هواپيماهاي دشمن از آسمان كشورمان، بمباران مناطق و پايگاههاي استراتژيك عراق، مثل عمليات كمان99،3H- ومرواريد و همچنين انجام عملياتهاي آفندي و پدافندي و پوشش هوايي در مناطق عملياتي نقش بسزايي در طول جنگ تحميلي ايفا كرد، كه در اين راه تعدادي زيادي از كاركنان خد را فدا كرد ،شهيداني چون ،سرلشكر فكوري، سرلشكر ستاري، سرلشكر بابايي، سرلشكراردستاني، سرلشكر ياسيني، سرلشكر دوران و... تقديم كشور كرد، روحشان شاد وراهشان پر رهرو باد .
لازم به ياد آوري است كه پس از اعلام آتش بس و خاتمه جنگ، نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران شروع به بازسازي وتجهيز هواپيماها و نيروهاي خود كرد كه با بازسازي هواپيماهاي آسيب ديده در جنگ و همچنين با ساختن هواپيماهاي شكاري و آموزشي، درنا، تزرو، ساعقه،آذرخش و ترابري سبك، تجربه با ارزشي را به دست آورده و براي تكميل توان هوايي خود در سال 1367 اقدام به خريد هواپيماهاي پيشرفته روسي از قبيل ميگ-29، سوخو 24 از روسيه و اف-7 از جمهوري خلق چين كرد.
به طور خلاصه مي توان گفت : از بدو تأسيس نيروي هوايي يا همان «هواپيمايي نظامي»در ايران تاكنون بيش از 50 نوع هواپيما در خدمت اين نيرو بوده است كه به موازات پيشرفتهاي صنعت هواپيمايي بتدريج انواع قديمي از خدمت خارج و هواپيماهاي نوع جديد جايگزين آنها شده اند.

تاريخچه نيروي زميني ارتش ایران

submilitary — Mon, 16 Mar 2009 00:00:18 GMT

تاريخچه نيروي زميني ارتش

به طور كلي بررسي تاريخچه تشكيل نيروي زميني در ايران را مي‌توان از زمان شروع تاريخ مدون آن يعني دوره مادها مورد بررسي قرار داد كه افراد اين نيرو به دو دسته سواره نظام و پياده نظام تقسيم مي‌شدند. سپس با تشكيل حكومت هخامنشيان توسط كوروش هخامنشي، اين نيروها تحت فرماندهي يك نفر درآمده و شكل و سازمان منسجم‌‌تري يافتند. در زمان داريوش هخامنشي استعداد نيروي زميني به هفتصد ‌هزار نفر افزايش يافت و رسته‌هاي پياده، سواره، اراده‌سواران، مهندسان، نفت اندازان، كارگزاران و سربازان جاويد شكل گرفت.
اشكانيان اما، نيروي زميني را به دو گروه سواران و پيادگان تقسيم كردند و اهميت بيشتري براي رسته سواران قائل بودند. در دوره ساسانيان هم پادگان‌هاي هميشگي ايجاد شد و هزينه سپاهيان و مزد سربازان از سوي دولت پرداخت گرديد.
پس از آمدن مسلمانان به ايران و فروپاشي حكومت ساسانيان، اميران عرب، نيروهايي نيز از ايرانيان در زير فرمان خود داشتند كه در ميدان‌هاي جنگ پيكار مي‌كردند و پس از مدتي همين نيروها علم استقلال برافراشتند و در گوشه و كنار ايران حكومت‌هايي تشكيل دادند كه داراي ارتش مخصوص خود بود و در اين ارتش‌ها، همان شيوه‌هاي جنگ نياكان خود را به كار مي‌بردند. صفاريان، ديلميان سامانيان و ساير حكومت‌هاي متقارن از جمله اين حكومت‌ها بودند. با روي كار آمدن صفويان، ارتش داراي سازماني متشكل و هماهنگ‌تر شد و نيروي زميني ارتش به چهار دسته:1-سواران 2-پيادگان
3-توپچيلر(توپخانه)4-نسقچيلر(راهدار و راهبان سپاهيان) تقسيم گشت.
وضعيت نيروي زميني در دوره افشاريه هم تقريباً شبيه زمان صفويه بود، اما با كشته شدن نادرشاه، آرامش و مركزيتي كه او پديد آورده بود، به يكباره از ميان رفت و آشفتگي و بي سرو ساماني در ارتش تا نخستين دهه سيزدهم هجري و آغاز فرمانروايي آقا محمد خان قاجار ادامه يافت.
در دوره قاجاريه با همت و تلاش ميرزا تقي خان امير كبير كه به حق مقام شامخي در تاريخ ارتش ايران دارد و سپس عباس ميرزا، سازمان ارتش ايران مجدداً به صورت منسجم و هماهنگي در آمد و ارتش ايران به ده تومان تقسيم شد كه هر تومان متشكل از چهار تا يازده فوج و فرمانده هر فوج يك سرتيپ بود.
به طور كلي نيروي زميني ارتش اين دوره را بخش‌هاي زير تشكيل مي‌دادند:1-قشون جنوب ايران 2-ديويزيون قزاق 3-بريگاد مركزي 4-نظام ايالات و ولايات 5-قواي داوطلب شرقي 6-ژاندارمري 7-امنيه و قواي مشابه 8-پليس منظم 9-پليس ايالات و ولايات.
در دوره حكومت رضاخان پهلوي توجه زيادي به امر نظام و اصلاحات وسيع در ارتش مي‌شد. در ضمن اين اصلاحات، ايران به پنج حوزه نظامي بزرگ تقسيم شد كه بايد آن را مبدأ تشكيل نيروي زميني ارتش به صورت اصولي و تقريباً به شكل امروزي آن دانست. اين پنج حوزه شامل لشگر مركز، لشگر شمال غرب، لشگر شرق يا خراسان، لشگر جنوب و لشگر غرب مي‌شد. سپس طي سال‌هاي 1314 تا 1320، تحولات اساسي ديگري در سازمان نيروي زميني ارتش به وجود آمد و اين سازمان شامل پنج لشگر، 4 تيپ مستقل، 2 واحد توپخانه 105 بلند و ضد هوايي شد. در سال 1314 شمسي، درجات نظامي نيز تعيين و اعلام گرديد.
در اين زمان، مدارس مختلف نظامي مانند مدرسه ديويزيون(براي ديويزيون قزاق)، مدرسه نظام مشير‌الدوله(براي بريگاد مركزي)، مدارس افسيه و سوزافسيه(براي ژاندارمري و كلاسهاي بيطاري) كه قبلاً در زمان قاجاريه تشكيل شده بودند، درهم آميخته شدند و براي اولين بار مؤسسه‌اي به نام مدارس نظام كل قشون ايجاد گرديد، در ادامه، اين مدارس به سه مدرسه جداگانه: 1-مدرسه ابتدايي نظام 2-مدرسه متوسطه نظام 3-مدرسه عالي نظام تبديل شدند، كه نام اين سه مدرسه نيز در سال 1314 به ترتيب به دبستان نظام، دبيرستان نظام و دانشكده افسري تغيير يافت.
نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران

پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران و پيدايش تغيير و تحولات اساسي در بخش‌هاي مختلف كشور، از جمله ارتش، نيروهاي انقلابي موجود در ارتش كه بيشتر آنان طي سال‌هاي گذشته نيز هدايت افراد انقلابي و مذهبي ارتش را بر عهده داشتند، با توجه به وضعيت كشور و بروز هرج و مرج در نقاط مرزي، در زمان شروع تهاجم رژيم عراق به كشورمان، نيروهاي ارتش از انسجام و هماهنگي لازم برخوردار نبودند، اما در عين حال، اولين بخش از مردم كشورمان نيز كه به مقابله با دشمن متجاوز شتافتند، نيروهاي زميني و هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران بودند.

نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران در طول هشت سال دفاع مقدس، 45 عمليات گسترده و مؤثر بر عليه نيروهاي متجاوز انجام داد كه بيشتر آنها منجر به آزادسازي بخش عمده‌اي از خاك اشغال شده كشورمان شد و ضربات جبران ناپذيري بر پيكره ماشين جنگي عراق وارد گرديد.

همزمان با عمليات‌هاي نظامي اين نيرو، پرسنل فداكار و متعهد جهاد خود كفايي آن، دوشادوش ساير پرسنل درگير جنگ، ضمن بازسازي و تعمير و تدارك وسايل، قطعات آسيب ديده منشأ خدمات بسيار ارزشمندي براي نيروهاي نظامي كشور شدند و اقدام به ساخت قطعات مورد نياز نيز كردند.

در زمينه امور آموزشي نيز اقدامات زيادي انجام گرفت تا نيروي زميني ارتش به صورت منسجم و مبتني بر علم روز درآيد.

اكنون با گذشت بيست سال از پايان جنگ تحميلي، نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران با گذر از دوران سازندگي و تعمير تجهيزات و امكانات مورد استفاده خود در جنگ، با استفاده از نيروهاي متخصص و مهندسان توانسته است كه تسليحات و تجهيزات نظامي متعددي را طراحي و توليد كند و به مرحله خودكفايي برسد.

از نظر نيروي انساني نيز، با گزينش و استخدام نيروهاي متعهد، مومن و تحصيلكرده، نيروهاي آماده‌اي را جهت دفاع از كشور و نظام جمهوري اسلامي ايران تربيت كرده است.

اسطوره های نظامی: امير سرلشكر شهيد سيد مسعود منفرد نياكي

submilitary — Sat, 31 Jan 2009 00:28:18 GMT

جانشین رئیس اداره سوم(عملیات) ارتش جمهوری اسلامی ایران وفرمانده لشگر92زرهی در زمان دفاع مقدس

«اين سربازاني كه هم اكنون در مصادف با دشمن بعثي هستند همگي فرزندان من اند و وظيفه دارم كه در كنار آنها باشم. همراه آنها بجنگم. دشمن را ناكام كنم و پيروزي را براي اسلام و مردم فداكار خود به ارمغان بياورم.»
اين جملات كه با يك دنيا خلوص ادا شده كلماتي است كه شهيد سرافراز ارتش اسلام امير سرلشكر مسعود منفر دنياكي به هنگام درگذشت فرزندش كه با آغاز عمليات بيت المقدس مصادف شده بود و در پاسخ به همسر خود بيان نموده است. آن شهيد بزرگوار با احساس مسئوليت نسبت به وظيفه خطير خويش و به رغم اندوه سنگين خود و غم جانگاه مرگ دختر جوان و عزيزش و در برابر اصرار خانواده از او براي ترك منطقه و حضور در مراسم تشييع و تدفين مي افزايد:« آن فرزندم كساني را دارد كه در كنارش باشند ولي من نمي توانم در اين بحبوحه جنگ ، فرزندان سرباز خود را تنها بگذارم.»
شهيد نياكي بعد از گذشت يك ماه از درگذشت فرزندش و بدون اين كه موفق به ديدار او شده باشد به منزل باز مي گردد و خدمت به وطن را به وداع با دخترش ترجيح مي دهد.
در سال 1308 در شهرستان« آمل» چشم به جهان گشود. او در سال 1331 و پس از اخذ ديپلم طبيعي با علاقه به خدمت در لباس سربازي در دانشكده افسري استخدام و پس از طي دوره 3 ساله دانشكده به درجه ستوان دومي نائل و با انتخاب رسته زرهي به خدمت مشغول گرديد. او در طول خدمت با نظمي مثال زدني جديت و صداقت در سمت هاي مختلف فرماندهي در يگانهاي رزمي به انجام وظيفه پرداخت و مدارج تحصيلي را از دوره مقدماتي و عالي زرهي تا دوره فرماندهي و ستاد و دانشكده پدافند ملي با موفقيت پشت سر گذاشت. شهيد نياكي در سال 1355 به درجه سرهنگي نائل شد وي در
انقلاب شكوهمند اسلامي همچون بدنه مؤمن و خدمتگزار ارتش به درياي بي كران ملت پيوست و پس از پيروزي انقلاب به شكرانه استقرار نظم اسلامي ، خود را وقف دفاع از انقلاب نو پاي اسلامي نمود.
شهيد نياكي به پاس فداكاري و خدمات ارزشمند خود در سال 1359 به سمت فرمانده لشكر 88 زرهي زاهدان و در سال 1360 به سمت فرمانده لشكر قدرتمند 92 زرهي اهواز منصوب گرديد و در اين مسئوليتها و در همه ميدانهاي دفاع از ميهن اسلامي و در برابر دشمنان به انجام وظيفه پرداخت. حضور مداوم شهيد نياكي در خط مقدم جبهه و مسئوليت شناسي عميق از ويژگي هاي بارزش بود. او با حضور پدرانه در كنار افسران درجه داران و سربازان به آنها روحيه مي داد.
كارنامه او در دوران دفاع مقدس مشحون از افتخارات و قهرماني هاست. وي در مسئوليت هاي فرماندهي در عمليات هاي بزرگ طريق المقدس ، فتح المبين ، بيت المقدس ، والفجر و رمضان خدمت نموده و در سمت فرماندهي لشكر 92 زرهي خوزستان و فرمانده قرارگاه فتح بارها به قلب دشمن تاخته و شكستهاي سنگين بر پيكر دشمن وارد آورده است. شهيد« نياكي» به واسطه لياقت و شجاعت وافر خود طي حكمي از سوي امير سپهبد «صياد شيرازي» به جانشيني فرمانده نيروي زميني ارتش در جنوب منصوب گرديد و در طراحي عملياتهاي بزرگ رزمي در جنوب نقش مؤثري ايفا نمود.
در سال 1363 با كوله باري از تجربيات گرانبها در سمت جانشين اداره سوم سماجا منصوب و آماده ايفاي مسئوليتهاي سنگين و جديد ديگري گرديد.
او در تاريخ 1364/5/6 به عنوان ناظر آموزش در رزمايش لشگر 58 تكاور ذوالفقار كه در شرايط واقعي جنگي لشگر اجرا گرديد شركت نمود و تقدير الهي بر آن شد كه پس از سي و سه سال خدمت پر افتخار سربازي ، در ميدان آموزش و تمرين نظامي به درجه رفيع شهادت نائل گردد.

يكي از ويژگيهاي آن شهيد بزرگوار اين بود كه همواره در خط مقدم و در كنار سربازان خود مي جنگيد ، به آنها روحيه ميداد ، آنها را تشويق به پيشروي ميكرد و با تك تك سربازان تماس نزديك داشت ، گرفتاريهاي آنها را مي شناخت و تا سر حد امكان به رفع آنها مي پرداخت.
او سهم زيادي در به اسارت گرفتن هزاران تن مزدور بعثي داشت و همواره نام او در دل دوستان ، اميدواري و در دل دشمنان ياس و ناگاهي به همراه داشت.
او افتخار اين را داشت كه در عمليات ، طريق المقدس ، تنك چزابه ، فتح المبين ، بيت المقدس ، والفجر مقدماتي و والفجر يك در سمت فرماندهي لشگر 92 زرهي اهواز به قلب دشمن بتازد و شكست هاي سنگيني بر پيكر ارتش تا دندان مسلح رژيم بعثي وارد نمايد. سرتيپ شهيد« نياكي »با كوله باري از تجربيات گرانبها در دوم دي ماه 1363 به ستاد مشترك مشاغل و جانشيني اداره سوم ستاد مشترك را به عهده گرفت و در تاريخ 64/5/6 كه در عمليات تمريني لشگر ذوالفقار با تير و مهمات جنگي به عنوان ناظر آموزش شركت كرده بود ، پس از سي و سه سال سربازي به درجه رفيع شهادت رسيد. يادش گرامي و روح پرفتوحش با حضرت حسين (ع) و اصحابش محشور.

1341/7/1 پس از اخذ ديپلم در رشته طبيعي در دانشكده افسري استخدام می شود.
1334/7/1 پس از دوره سه ساله دانشكده مذكور به درجه ستوان دومي نائل گردید.
1355/2/1 به درجه سرهنگي رسید.
مدارج تحصيلي شهیدنیز به شرح زير ميباشد:
الف - دوره مقدماتي رسته زرهي
ب - دوره عالي رسته زرهي
پ - دوره فرماندهي و ستاد
ج - دوره دانشگاه پدافند ملي
3- افسر مؤصوف مراحل خدمتي خود را از فرماندهي دسته شروع نموده و به ترتيب در مشاغل فرمانده رسته گروهان و گردان خدمت نموده و از تاريخ 22 / 10 / 54 به سمت معاون تيپ 3 زرهي لشگر 81 و از تاريخ 57/1/22 قسمت سرپرست تيپ 3 لشگر مذكور و از تاريخ 10 / 7 / 59 به سمت فرمانده لشگر 88 زرهي زاهدان و از تاريخ 20 / 1/60 به سمت فرمانده لشگر 92 زرهي اهواز منصوب بوده است.
4- از تاريخ 63/10/2ضمن انتقال به ستاد مشترك در سمت جانشين رئيس اداره سوم ، انجام وظيفه مينموده است.
5-سرانجام در 6 / 5 / 1364 در عمليات تمريني لشگر 8 ذوالفقار شركت و به درجه رفيع شهادت نائل گرديد. او در هنگام شهادت 33 سال خدمت و 56 سال سن داشت.

سپر دفاع موشکی امریکا با توجه به ملاحظات فنی

submilitary — Sun, 18 Jan 2009 21:52:18 GMT

از: سرهنگ يعقوب اصلاني درتاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۸۶
ابتدا لازم است توضيح داده شود كه دفاع هوايي چيست و يا به عبارت ديگر دفاع هوايي را تعريف كنيم. دفاع يا پدافند هوايي به مجموعه اقداماتي گفته مي‌شود كه در آن نيروي كشور مقابله‌كننده، هرگونه مهاجم هوايي به قلمرو هوافضاي خود را (هواپيما، موشك و ...) منهدم، يا از انجام مأموريت خصمانه بازداشته و باعث فرار و يا انهدام آن شود. چنانچه ما بتوانيم عامل آفندي را منهدم، فراري و يا ميزان خسارت را كاهش دهيم، دفاع هوايي را انجام داده‌ايم. بخش اول اقدامات فوق (انهدام و فراري دادن) را «دفاع هوايي عامل» و بخش ديگر آن نظير اخطار به نيروهاي خودي جهت تفرقه و پناه گرفتن و يا خاموشي را «دفاع غيرعامل» مي‌گويند.
عمليات دفاع هوايي همانند آنچه در طبيعت انسان ملاحظه مي‌شود، داراي مراحل متوالي و متفاوتي به شرح زير مي‌باشد:
1 – كشف (Detection) : همان‌طور كه هر انساني براي دفاع و رفع خطر، نياز به رؤيت به‌موقع دارد و اين كار در انسان از طريق چشم، گوش و حس لامسه مي‌تواند به تنهايي يا توأمان انجام گيرد، در بعد نظامي اين كار و پايش محيط اطراف به رادار محول شده است. مزيت رادار نسبت به چشم انسان اين است كه امكان سنجش و بينايي در مسافت بسيار دور را دارد و نيز خسته نمي‌شود.
2 – شناسايي (Identification): شناسايي به اين مفهوم است كه تهديد را به‌طور دقيق شناسايي و از دوست يا دشمن بودن و ميزان عمليات خصمانه آن‌ آگاه شويم. در طبيعت ممكن است تهديد، حمله يك جانور وحشي، حمله انسان، سيل و زلزله را شامل شده و يا اينكه به اشتباه، عامل بي‌خطري تهديد محسوب شود. تهديد از نظر نظامي ممكن است شكستن حريم هوايي توسط بالگرد، هواپيما، بمب، موشك و ... باشد كه قبل از هرگونه عكس‌العمل مناسب مي‌بايد از دوست يا دشمن بودن آن (Friend or foe/IFF)، ميزان عمليات خصمانه، اشتباهي و يا عمدي بودن آن اطمينان حاصل شده و به عبارت ديگر شناخت لازم از تهديد به‌عمل آيد.
3 – تعقيب (Tracking): تعقيب به اين مفهوم است كه بعد از اطمينان از خصم بودن متجاوز، آن را كاملاً مد نظر قرار داده و مسير، اهداف، چگونگي و ديگر خطرات آن را تحليل كنيم.
در اين صورت يعني با تحليل و ردگيري درست، مي‌توان با توجه به هدف عامل آفندي و تهديد، نيروهاي خودي رادر وضعيت آمادگي دفاعي قرار داد. در طبيعت نيز اين كار توسط انسان انجام شده و طبيعي است فردي كه مورد تهاجم قرار مي‌گيرد، چشم از حريف مهاجم برنمي‌تابد تا بتواند آخرين واكنش را نشان دهد. تعقيب لحظه‌اي توپ و پاي پنالتي زن در فوتبال، توسط دروازه‌بان، مثال ديگري در اين زمينه است. امروزه سه مرحله فوق به صورت خودكار و توسط رادارهاي مختلف انجام و نتيجه به كنترل آتش واگذار مي‌شود.
4 – درگيري و انهدام (Intercept): اين اقدام چهارمين مرحله واكنش به خصم از نظر دفاع هوايي است. اين كار در طبيعت انسان‌ها به صورت مقابله فيزيكي با دست، استفاده از سنگ و چوب و به‌كارگيري هر نوع سلاح ديگر (پدافند عامل) و يا فرار و پنهان شدن (پدافند غيرعامل) صورت مي‌گيرد. در جنگ و دفاع هوايي، رهگيري با پرتاب موشك‌هاي دفاع هوايي و ضد موشكي نظير «آرو» (ساخت اسرائيل)، «پاتريوت» (ساخت آمريكا) و «300 – اس» (ساخت روسيه) انجام مي‌شود.
در دفاع هوايي موشكي يا عمليات سپر دفاع هوايي موشكي نيز عيناً لازم است مراحل فوق به ترتيب اجرا شود. به دليل ماهيت پرواز موشك و خصوصيات متمايز آن با هواپيما، امكانات سامانه دفاع موشكي داراي مقدورات گسترده‌اي بوده و به تجهيزات بيشتر و قوي‌تري نياز دارند. اين سامانه‌ها كه بسيار پيچيده هستند، نياز به هزينه زيادي نيز دارند كه به دلايل اقتصادي و فني، بسياري از كشورها فاقد آن مي‌باشند. عواملي كه سامانه‌هاي دفاع موشكي يا سپر دفاع موشكي را با سامانه‌هاي پدافند هوايي مخصوص هواپيما متمايز مي‌سازد، (Stand of Attack) به شرح زير است:
1 – معمولاً موشك‌ها از نقاط بسيار دور و به‌صورت حمله از دور (Stand of Attack) شليك مي‌شود و انواع قاره‌پيماي آنها (ICBM) بردي بيشتر از 10 هزار كيلومتر دارند.
2 – موشك‌ها داراي سقف پرواز بلندتري هستند. براي مثال، سقف پرواز موشك منيموتمن آمريكا 1000 تا 1100 كيلومتر است.
3 – موشك‌هاي بالستيك از سامانه كنترل و هدايت متفاوتي نظير هدايت اينرسي – ستاره‌اي (GPS-Stellar) استفاده مي‌كنند و اين باعث سخت‌تر شدن عمليات پدافندي مي‌شود.
موشك‌ها نسبت به هواپيما داراي سرعت بيشتري هستند و حتي در زمان ورود مجدد به جو (Reentry)، سرعتشان به 8 ماخ مي‌رسد.
موشك‌ها قدرت تخريب زيادي دارند و معمولاً از سرجنگي اتمي مجتمع يا چندين واحدي استفاده مي‌كنند. بد نيست بدانيم كه قدرت تخريب زرادخانه اتمي شوروي در سال‌هاي 1985 به بعد، با 29 بار نابودي كره زمين برابري مي‌كرد.
اين نوع موشك‌ها به دليل داشتن سرهاي جنگي متعدد (MRV) درصورت شليك، در مسير ميانه پرواز كه بيش از 20 الي 40 دقيقه طول مي‌كشد، به‌صورت انبوه حركت مي‌كنند و دفاع در برابر مدل‌هايي كه سرجنگي مي‌تواند يك هدف خاص را دنبال كند، بسيار مشكل است.
در بخش مياني مسير، هدف‌هاي كاذبي نيز توليد مي‌شود كه همراه سرهاي جنگي واقعي حركت كرده و تشخيص هدف كاذب از سرجنگي حقيقي را بسيار مشكل مي‌سازد. لازم به ذكر است، هدف‌هاي غير واقعي به هنگام برگشت مجدد به جو، سوخته و از بين مي‌روند.
اين تجهيزات آفندي يا سرهاي جنگي، از سطح مقطع راداري (RCS) كمتري برخوردار بوده كه اين عمل باعث مي‌شود تا نياز به راداري خاص داشته و نيز حافظه رادار تقويت گردد.
اين موشك‌ها براي نفوذ به قلمرو هوايي، داراي تجهيزات مخصوص ضد الكترونيك نيز هستند كه پدافند در مقابل آنها را با دشواري مواجه مي‌كند.
نتيجه اينكه، يك سامانه مخصوص دفاع موشكي يا سپر موشكي نياز به استفاده از رادارهاي تشخيص اخطار اوليه و ردگيري با برد بسيار بالا (چندين هزار كيلومتر) را دارد، تا با توجه به دور بودن محل پرتاب موشك، بتواند به‌موقع - كه از ضروريات دفاع هوايي است - آنها را كشف كند. لازم به ذكر است، اگر چه امكان زدن موشك در مراحل پاياني و نزديك به هدف نيز وجود دارد، ولي از نظر تاكتيكي لازم است فعاليت دشمن بلافاصله كشف تا امكان عمليات دفاع از نظر زمان و موقعيت فراهم شود. اين رادارها كه «oth» ناميده مي‌شود، بسيار پيچيده و گران قيمت بوده و مي‌توانند ضمن مراقبت در مسيرهاي خارج از ديد مستقيم، ماهواره‌ها را نيز در فضا كنترل كنند. امكان بهره‌گيري از اين رادارها به عنوان ديگر عنصر كسب اطلاعات نظير ماهواره‌ها، باعث مي‌شود كه اطلاعات به‌طور دقيق و مضاعف كنترل و مقايسه شده و در نهايت تصميم‌گيري مسئولان نظامي و سياسي را آسان‌تر كنند.
حال چنانچه برابر طرح ايالات متحده چنين سامانه دفاع موشكي (BMD) يا سپر دفاع ضد موشكي در كشورهاي شرق اروپا (چك و لهستان) و كشورهاي شمال شرق اروپا كه نزديك به روسيه هستند، استقرار يابد – اگرچه همان‌طور كه آمريكا ادعا مي‌كند، مي‌تواند از فعاليت و آزمايش‌هاي موشكي ايران و كره كسب اطلاع كند و مؤثر در اهداف كلي آمريكا است – لاجرم هرگونه فعاليت نظامي و غيرنظامي روسيه و ديگر كشورها نظير چين و هندوستان نيز از آن طريق قابل كنترل و رديابي مي‌باشد.
پوتين و مسئولان نظامي روسيه مي‌دانند كه كسب امتياز اطلاعات در اين حد توسط آمريكا، يعني به هم خوردن تعادل نظامي، يعني اينكه اگر روسيه دوباره بخواهد اين برتري غرب را خنثي كند، ضرورتاً بايد سرمايه‌گذاري بيشتري كرده تا با توجه به عامل غفلت و تأثير آن در جنگ، امتياز از دست رفته را بازيابد. براي دستيابي به اين هدف، اينكه بوش - رياست جمهوري آمريكا - بگويد روسيه را دشمن نمي‌داند يا عصر جنگ سرد پايان يافته، كافي نيست و شايد آزمايش اخير موشك با كلاهك چند پيكانه (هر سرجنگي مخصوص يك هدف) از جانب روسيه و يا اعلام هدفگيري كشورهاي اروپايي توسط روسيه، هشداري به غرب تلقي شود.
پوتين با انجام يك مانور سياسي، جهت رد استقرار سپر موشكي در همسايگي خود، استفاده از سامانه دفاع ضد موشكي مستقر در آذربايجان را در كنفرانس اخير سران 8 كشور صنعتي پيشنهاد كرد. او مي‌داند كه در اين صورت، دست‌كم اداره عمليات كلي اين تأسيسات و تجهيزات از طريق روسيه و زيرنظر كارشناسان آن كشور خواهد بود و سرانجام روسيه كنترلي بر اين‌گونه فعاليت و كاهش درز اطلاعات را خواهد داشت، در عين حال اين پيشنهاد مغاير با خواسته غرب نيست.
اگرچه آمريكا امكانات بهره‌گيري از تأسيسات آذربايجان براي كنترل آزمايش‌هاي موشكي ايران و كره را نديده نخواهد گرفت، اما ادامه فعاليت استقرار سامانه سپر موشكي در كشورهاي شرق اروپا را، نيز با طرح دلايل فني و سياسي همواره مد نظر خواهد داشت؛ زيرا اهدافي كه از استقرار سامانه سپر ضد موشكي و استقرار آن در كشورهاي موردنظر توسط آمريكا دنبال مي‌شود، نتايجي كاملاً جدا از پيشنهاد پوتين به بوش را مي‌دهد و جايگزيني اين پيشنهاد با طرح اوليه هرگز امكان‌پذير نخواهد بود.
اگرچه روسيه در پي كسب امتيازاتي در اين زمينه بوده و دولت آذربايجان نيز موافقت خود را با اين طرح اعلام كرده است، نتايج نهايي كه از اين‌گونه سياست‌ها نصيب سياستمداران كرملين خواهد شد، بسيار ناچيزتر از امتياز بي‌اعتمادي است كه در كشورهاي همسايه و باورهاي مردم آن مي‌گذرد.
سياستمداران كرملين بايد بدانند كه در اين صورت عملاً آمريكا به چيزي بيشتر از آنچه مدنظرش است، دست خواهد يافت.

توضيحات:
شناسايي دوست از دشمن
IFF=Identification Friend or Foe
موشك‌هاي بالستيك قاره‌پيما
ICBM=Inter Continental Ballistic Missile
ورود مجدد به جو
RV=Re Entry
موشك چند پيكانه
MRV=Muliple Reentry Vehicle
موشك چند پيكانه مستقل
MIRV= Multiple Indipedent Re entry Vehicle
سطح مقطع راداري
RCS= Radar Cross Section
رادار پشت افق‌بين
OTH= Over The Horizon Radar
دفاع ضد موشكي
BMD= Ballistic Missile Defence
در رادار OTH تشعشعات راداري از طبقه يونسفر فضا انتشار و به فضاي پايين خارج از ديد منعكس و امواج برگشتي مجدداً پس از برگشت از طبقه مزبور تحليل مي‌شوند.

نقشه خوانی نظامی (توپوگرافی)

submilitary — Mon, 15 Dec 2008 02:14:18 GMT

دیدکلی

نقشه‌های توپوگرافی نقشه‌هایی با مقیاس‌های بزرگ و کوچک هستند که برای نشان دادن خصوصیات فیزیکی سطح زمین بکار می‌روند. این نقشه‌ها برای مطالعات جغرافیایی بخاطر اطلاعات مفید آن از جمله قابلیت اندازه گیری فواصل افقی و یا ارتفاع عمودی نقاط مختلف یک وسیله اساسی به شمار می‌روند.

منحنی‌های میزان

منحنی‌های میزان خطوط فرضی هستند که تمام نقاط واقع در آنها دارای ارتفاع یکسان نسبت به سطح دریا و یا یک مبدا مشخص هستند. منحنی‌های میزان علاوه بر مشخص نمودن وضعیت پستی و بلندی ناحیه ارتفاع و شیب واقعی محل را نیز مشخص می‌نمایند.
فواصل منحنی‌های میزان بیانگر مسافت عمودی بین دو منحنی هستند. این فاصله معمولا برای تمام منحنی‌های متوالی ثابت نگهداشته می‌شود. مگر در مواقعی که ارتفاع منطقه معینی مانند قله و غیره را نشان دهند.

قوانین مربوط به منحنی‌های میزان

خطوط تراز به طرف بالادست رودها یا به طرف بالادست دره خم می‌شوند. در محل دره‌ها این منحنی‌ها ، شکل V بوجود می‌آورند که نوک آن به طرف بالادست رود است و بطرف بالادست رود منحنی میزان پی‌درپی ارتفاعات بالاتری را نشان می‌دهند.
خطوط تراز در قسمت‌های فوقانی تپه‌ها منحنی‌های بسته‌ای را بوجود می‌آورند. قله تپه بالاتر از بالاترین منحنی میزان بسته قرار دارد.
گودال‌های (فرورفتگی‌های) فاقد راه خروجی را با منحنی‌ها بسته هاشوردار نشان می‌دهند. هاشورها طوری زده می‌شوند که نوک خط‌های هاشور طرف داخل گودی را نشان دهند.
فاصله خطوط تراز در دامنه‌های کم‌شیب بیشتر می‌شود.
فاصله خطوط تراز در دامنه‌های پرشیب کم می‌شود.
خطوط تراز دارای فواصل یکسان نشانگر دامنه‌های دارای شیب یکنواخت است.
خطوط تراز در موارد استثنایی همچون صخره‌های آویزان ، از روی یکدیگر عبور نکرده و همدیگر را قطع نمی‌کنند.
تمام خطوط تراز ، در نهایت یا در روی خود نقشه یا در حاشیه نقشه بسته می‌شوند.
یک خط تراز بالا هیچ وقت بین دو خط تراز پایین‌تر از خود قرار نمی‌گیرد و بالعکس ، به عبارت دیگر تغییر در جهت شیب زمین همیشه با تکرار خطوط تراز هم ارتفاع به صورت دو خط تراز جداگانه هم ارتفاع و یا برروی یک خط ترازی که دور می‌زند همراه است.
ارتفاع نقاط مرتفع بین خطوط تراز در بسیاری از جاها همچون تقاطع جاده‌ها ،قله کوهها و سطح دریاچه داده می‌شود.

پستی و بلندی

پستی و بلندی (رلیف) نشانگر اختلاف ارتفاع بین دو نقطه است. رلیف حداکثر ، حاکی از اختلاف ارتفاع بین بلندترین و کوتاهترین نقاط مورد نظر است. رلیف ، فاصله عمودی بین خطوط تراز متوالی به کار رفته در نقشه است را تعیین می‌کند. وقتی برجستگی کم باشد از فواصل عمودی کمی چون 10 یا 20 پا استفاده می‌نمایند. در نواحی مسطح مثل یک دره رودخانه‌ای پهن یا جلگه‌های مسطح از فاصله عمودی 5 پا استاده می‌کنند. در کوههای ناهموار جایی که برجستگی صدها پا باشد از فواصل عمودی 50 یا 100 پا استفاده می‌کنند.

مقیاس نقشه

مقیاس (Scale) نقشه ارتباط بین مسافت یا سطح را روی نقشه نسبت به مسافت یا سطح در روی زمین را نشان می‌دهد. این مقدار را عموما به صورت نسبی همچون یا 1:24000 نشان می‌دهند. صورت معمولا 1 است و نشانگر فاصله روی نقشه است و مخرج یک عدد بزرگ است که نشانگر فاصله در روی زمین است. بدین ترتیب 1:24000 به معنی آن است که یک واحد روی نقشه معادل 24000 برابر همان واحد روی زمین است.

این امر بستگی به اندازه واحد ندارد. اغلب ، یک مقیاس ترسیمی ، یا پاره خطی ، مفیدتر از مقیاس کسری است، زیرا اندازه گیری فاصله با آن آسانتر است. مقیاس پار‌خطی ، شامل پاره‌خطی است که به فواصل مساوی تقسیم شده که نمایانگر فواصل مساوی روی نقشه است. برای اندازه گیری دقیق کسری از واحد ، معمولا یک قسمت در طرف چپ ، به واحدهای کوچکتری تقسیم شده است.

رنگ‌ها و علائم

هر رنگ و علامتی که در نقشه توپوگرافی سازمان زمین شناسی آمریکا بکار رفته دارای معنی خاصی است. معنی هر رنگ به قرار زیر است:

آبی : برای آب

سیاه : سازه‌های دست انسان مثل خانه ، مدرسه ، کلیسا ، جاده و غیره

قهوه‌ای :خطوط میزان

قرمز : نواحی شهری ، جاده‌های مهم ، خطوط تقسیم زمین‌های عمومی

تهیه مقاطع توپوگرافی

برای پی بردن به حالت طبیعی پستی و بلندی سطح زمین در هر مسیری می‌توان مقاطع توپوگرافی را تهیه نمود. در تهیه مقاطع معمولا فاصله عمودی به خاطر بزرگی کوچکتر از مقیاس افقی نشان داده می‌شود. جهت رسم یک مقطع ، ابتدا باید یک صفحه کاغذ را که دارای خطوط افقی و موازی هم می‌باشد در موازات مسیر مورد نظر برای تهیه مقطع قرار داده و سپس از محل‌های برخورد مسیر با خطوط میزان عمودی بر خطوط موازی کاغذ خارج نمود.

خطوط موازی که هر کدام بیانگر یک ارتفاع عمودی معلوم هستند با ارتفاع خطوط میزان مورد نظر مطابقت داده شده و علامت گذاشته می‌شود. این عمل باید برای تمام نقاط تقاطع مسیر مقطع و در محل‌های برخورد با خطوط میزان انجام گیرد. که از اتصال این نقاط به هم مسیر مورد نظر حاصل خواهد گردید.

محاسبه شیب زمین از خطوط میزان

برای پیدا کردن شیب کلی زمین در یک مسیر محدود و معینی اول فاصله افقی ابتدا تا انتهای مسیر مورد نظر را اندازه گرفته و سپس اختلاف ارتفاع مبدا تا انتهای مسیر را از خط میزان اول و آخر قرایت کرده و سپس فاصله عمودی را بر افقی تقسیم می‌نمایند. عدد حاصل زاویه شیب مسیر را نشان خواهد داد.

بولپاپ L86 A1

submilitary — Thu, 06 Nov 2008 22:43:18 GMT

طراحي اين سلاح توسط انگلستان و در اواخر دهه 60 ميلادي به دنبال فكر طراحي سلاحي موثر و كاليبر پايين صورت گرفت.در اواسط دهه 70 ميلادي انگليسي هايك كاليبر 4 مميز 85 در 49 م م براي سلاح هاي سري SA-80 طراحي كردند و براي اين مهمات مدل هاي SA-80 IW را به عنوان اسلحه جنگي و SA-80 LSW را به عنوان تيربار سبك سراحي كرده و ساختند.نمونه هاي اوليه SA-80 LSW در سال 1976 ساخته شد ولي در سال هاي 1978 و 1979 بود كه سازمان ناتو كاليبر 5 مميز 56 صدم در 45 م م را به عنوان كاليبر رايج و اصلي به كشور هاي هم پيمان معرفي كرد پس طراحان انگليسي RSAF مشغول به طراحي مجدد سلاح هاي خود با كاليبر مورد نظر شدند. مدل SA-80 LSW بر اساس مدل IW طراحي شده بود و آخرين مدل آن در سال 1986 طراحي شد و تا قبل از اينكه توليد آن متوقف شود تعداد دست كم 20000 قبضه از آن ساخته شد. اسلحه L-86 A1 همان مشكلات هم طرح خود يعني L-85 A1 را داشت و در واقع بيشتر از اين كه به عنوان يك سلاح پشتيباني و تيربار استفاده شود ، استفاده از آن در حالت تك تير و شليك دقيق بهتر جواب ميداد !!! علت آن هم سبك بودن سلاح و در نتيجه غير قابل كنترل كردن آن در شليك خودكار و خشاب كم حجم و 30 تيري آن بود.

هم اكنون نيروهاي بريتانيايي تيربار سنگين تر L7A1 را با مهمات 7 مميز 62 صدم در 51 م م را كه با زنجير تير تغذيه مي شود را بيشتر مي پسندند ( كه خود همان FN MAG بلژيكي ساخت بريتانيا مي باشد) و در حال حاضر تعداد زيادي از L-86 A1 هاي بريتانيا با اسلحه FN MINIMI تعويض شده اند.
مبحث تكنيكي سلاح :
نمونه هاي اصلي L-86 A1 بسيار به L-85 A1 شبيه مي باشد به جوز مواردي كه در زير مي آيد:
ال 86 لوله بلند تري دارد كه خنك كننده استيلي بزرگي نيز در زير لوله قرار گرفته و دوپايه هاي سلاح به آن متصل است. سيستم گلنگدن و ماشه آن بهبود يافته اند به گونه اي كه تفنگ با گلنگدن باز مي تواند شليك كند. قنداق آن با ميله محافظ كتف توليد مي شود و چون در حالات خوابيده شليك مي شود ، دسته كمكي آن در پشت محل اتصال خشاب به بدنه متصل مي شود.

كاليبر : 5 مميز 56 صدم در 45 م م

وزن خالي : 7300 گرم

طول : 900 م م

طول لوله : 646 م م

تغذيه : خشاب هاي 30 تيري

سرعت شليك :610 تا 775 گلوله در دقيقه